Öyle ya da böyle
“çok şey değişti.”
Değişmeyen bir tek kişi
Başbakan Recep Tayyip Erdoğan.
Ama “değiştiğine” inanlar,
geçmişte verdikleri destek için,
pişmanlar da
onun için yeni bir gelişmeymiş gibi
sunuyorlar.
Kendimi de
uzak tutmuyorum elbette.
Ama hiç olmazsa
dürüstlükle söylemek gerekiyor.
“Acaba” diyenlerdendim.
12 Eylül yargılanacak,
28 Şubat sorgulanacak,
herkese ücretsiz sağlık
ve eğitim sağlanacak,
kızlar okula gidecek,
%100 Eğitime Destek Projesi ile
derslikler yapılacak…
gibi konularda
“umud” etmiştim,
bir şeyler değişebilir diye
bu ülkede.
Ama olmadı.
Gazeteciler yazdıklarından
ve yazmadıklarından içeri alınmaya başlandığında,
ilk defa “takke düştü, kel göründü.”
Özgürlük sadece
iktidara yakın olanlar için
yeniden tanımlandı.
Devlet daireleri kadrolaşmanın ötesinde
soğuk savaş dönemine benzer şekilde
“Müslüman olan olmayan,
inanan inanmayan,
namaza giden gitmeyen” fişlemelerine
o kadar kısa sürede geldi ki,
hükümet bile şaştı,
bürokrasinin “kimliksizliğine.”
4+4+4 kesintili mi kesintisiz mi?
Hâlâ bilmediğimiz eğitim sistemi
“tüy dikti” artık derken,
şimdi lisede evlenme serbestisi geliyor,
en azından taslak metin
öyle diyor.
Buna diyecek
bir şey yok artık.
İyi de bu kadar masraf
neden yapıldı?
“Parayı sever” dini bir rejime gitmek için
bu kadar saklanmaya gerek yoktu.
Zaten “görme-işitme” duyularını
yitirmişti ülke.
Yani değişmedi Başbakan.
Gelin dürüst olalım.
”Biz değişmiş olduğuna,
inanmak istedik”,
yoksa söylemişti o….
Ziya Gökalp’ten alıntı yaparak;
“Minareler süngü, kubbeler miğfer,
camiler kışlamız, müminler asker” diye

Hatta bir önerim var.
Özellikle Afyon’un,
“başka bir iş yapıyormuşcasına”,
sessiz sedasız seyreden
turizmcileri ön ayak olsun,
uyuşturucu olan “afyon”yerine,
kentin adını değiştirip
“Selametkarahisar” yapsınlar.
Bu “alıştırmalar”
ne kadar art arda geliyor farkında mısınız?
Bir yarıştır gidiyor.
Başbakan “imam hatipler
ülkenin gözbebeği olacak” diyor,
Parlamentoda AKP milletvekillerinin birçoğu
tüzüklerine göre son döneminde.
Yani yeni isimler gelecek.
Bu yüzden bazı bürokratlar,
Özellikle de valiler,
kendilerini göstermek için
bu tür gündemler yaratıyor.
Bursa farklı mı?
Ele ele dolaşan gençlerden
rahatsızmış Vali Bey.
“Yasalara göre suç değil
ama içime sindiremiyorum” demeye
getiriyor.
Alıştırıyorlar,
alıştırıyorlar…
Hep aynı taktik.
Ortada fol yok, yumurta yokken,
“amaca ulaşmak” için
ayrınıtı gibi görünen
ama “önemi” yavaş yavaş yaşamımıza
sokulduğu için fark edilmeyen,
bir konu ortaya atılıyor,
biz tartışırken atılan “savaş çığlıkları”
hamaset boyutunda kalıyor
ama tam yaz arifesinde
“turizmin nasıl baltalandığı”
görmezlikten geliniyor.
Ve biz bir sürü şeye
alışmış oluyoruz.
Yarın demokrasi için de “yeşillenenler”
“halk istiyor, çok da takdir alıyoruz
hilafet gelsin” deseler,
şaşırmam.
Bu siyaseti de anlamış değilim.
İktidarın bunlara ihtiyacı yok.
Muhalefetsiz tek kale oynuyor.
Acaba anlatacak icraat mı kalmadı?
Uzattık yine
iyi pazarlar…
NOT…
Antalya Televizyon Ödülleri’ni eleştirmek
herkesin hakkıdır
ama eller vicdanda olsun.
Başvuru yapmayanlar
değerlendirmeye alınmıyor
ve ilk defa her televizyonu
mutlu edelim diye değil,
gizli oylamayla ulaştık sonuca.
Yani dostlar Bernard Shaw’un sözüyle;
“YAPAN YAPAR,
YAPAMAYAN ELEŞTİRMEN OLUR.”

Sömürü “aynı sömürü” diyeceğim,
ona da dilim varmıyor.
O dönemler eksikleri de olsa,
emekten yana sendikalar,
susmayan medya,
daha da önemlisi okuyan
ve çağını anlamaya çalışan
bir gençlik vardı.
Şimdi sorulan “hesap” ne dostlar?
Yüz yıla yaklaşan ömürlerinin sonuna gelmiş,
iki eski generali yargılamak mı?
Teselli ikramiyesi gibi
bir şey yani.
12 Eylül’ü planlayan
ve gerçekleştirenler,
“genç, öğretmen, yazar ve kim ki okur yazar”
içeri tıkan zihniyet,
gömlek değiştirmiş
“Sömürü düzenine” karşı çıkanlarla birlikte
hesap soruyor.
Bunun adı “mastürbasyondur” beyler.
Mutlu olanlar devam etsin.
Yalan da olsa
“mutlu olmayı” çok beklediler.
Bu kişisel intikam ilkelliği
çarpık düzenin yeni bekçileri ile
kol kola taçlandırılıyor..
12 Eylül’de “düşünen”
ve “suyunu içtiğim toprağımdan yanayım” diyen,
kim varsa, ya içeride
ya da sindirilmiş beklemekteydi.
Bugünün farkı,
artık adaletsizlik “üniformalı” değil
hepsi o.
Argo tabiri ile “yersen”.
Koşulları
bir değerlendirelim isterseniz:
O günler “ihbarlar birer sansar,
bir telefondan bir telefona atlar” dı.
Bugün cep telefonları ve internet var.