
Evvelki degil , şimdiki zaman içinde, Asya ile Avrupa’nın “birleştiği” bir yerin,de dünyanın, Bir şaşkınlar ülkesi” varmış, Öylesine “şaşkın” öylesine şaşkınlarmış” ki bu ülkenin insanları, Ne kendilerini ne de yöneticilerini tanırlarmış. Aynı mekanda aynı insanlar o kadar hızlı değişirlermiş ki bu ülkede, Giderek birbirlerine yabancılaşmış
ve “şaşkın” olmuşlar, Değişmeyen tek şey sorunları olduğu için, O ülkenin vatandaşı olduklarını unutmuyorlarmış sadece. Her sabah uyandıklarında yeni
yeni adamlar, kadınlar şarkı söylermiş onların televizyonunda, Ne söylediklerini anlamazlarmış aslında. Ne armoni, ne melodi varmış söylediklerinde çoğu kez,
Önceleri tepki göstermişler ama “bu mantarlara,” Sonra Sayılarının çokluğu nedeniyle, şaşkına dönünce bırakıvermişler işin peşini, Artık kimin “arabası olduğu” onları ilgilendirmez olmuş, Kimin yatağını,kimin pakladığı da, Bu ülkenin televizyonlarında “görüntüden” çok “raiting grafikleri” varmış, Hepsinin nasıl birinci olduğuna “şaşar” , dururlarmış, Ama, onları geçmişte en çok şimdi ise en az şaşırtanlar, “şaşkınca oy verdikleri” yöneticileriymiş, Hepsi bir gün Iiberal, bir gün
muhafazakar, bir gün şeriatçı, bir gün laik olabildiklerinden, “şaşırmaktan şaşırmış bu İnsanlar” vurgun yemiş balık gibi dolaşırlarmış o gün bu gün.